Jeske van der Velden
Gieren
01-07-2015

De gieren waren overal. Op het plaatselijke journaal speculeerde de weerman na zijn wekelijkse voorspelling op beheerste toon dat de gieren leefden van het mos bij de rivier. De boomtakken bogen door onder hun gewicht en ze cirkelden rond boven de stad.

Toen ik terugkwam nadat ik wat dozen had weggegooid in de containers achter de kinderopvang stond Brenda naar de lucht te kijken.

‘Ze vliegen boven het honkbalveld achter de school,’ zei ze, ‘drie straten hiervandaan.’ Ze schermde haar ogen af tegen de zon en bleef kijken.

‘Iedereen kijkt tegenwoordig omhoog,’ zei ik.

‘Ik hoorde op de radio dat het goed is voor de spieren in je nek,’ zei Brenda. Binnen waren de kinderen de doos paaseieren al aan het plunderen die we in de snoepkamer hadden verstopt.

***

Thuis zei ik tegen mijn vriend Toby dat hij met me mee moest naar Evelyn Merkels huis om haar vloer te dweilen en de gieren te verjagen.

‘Ik kom niet bij die gieren in de buurt,’ zei hij.

‘Nou dan is het geld voor mij.’

‘Het geld is sowieso voor jou. Ik heb plannen,’ zei hij. ‘Ik heb tijd nodig om iets uit te werken en die kan ik niet aan gieren verspillen.’

‘Ook goed,’ zei ik.

***

Evelyn Merkel was gekleed in een ochtendjas met daaronder een nachtjapon. Haar in de krul gezette haar was uitgezakt tot over haar schouders. Ze legde haar magere hand op Toby’s rug en gaf hem een klein zetje de drempel over.

‘In de achtertuin,’ zei ze.

In de achtertuin van mevrouw Merkel stond een metalen paal waar de waslijn aan vast zat en twee gieren renden er achter elkaar aan omheen. Ze krijsten en maakten wilde sprongen, sperden hun angstaanjagende snavels open en lieten hun scherpe tongen zien. Het was me niet duidelijk of ze aan het spelen of aan het vechten waren. Toen Toby de gordijnen opzij schoof keerden ze zich onmiddellijk om en krijsten naar ons. Mevrouw Merkel trok het gordijn weer dicht.

‘Ik wil niet dat ze weten dat we er zijn,’ zei ze. ‘Blieven jullie misschien een ontbijtje?’

‘We hebben al ontbeten,’ zei ik.

‘Wat heeft u zoal in de aanbieding?’ zei Toby.

Ze had Engelse muffins en ongezouten roomboter. Mevrouw Merkel zei dat ze sinaasappelsap had willen maken maar dat dat niet kon omdat de gieren de citrusboom bezet hielden. In de achtertuin maakten de vogels woeste schraapgeluiden langs de metalen paal.

Toby haalde een hark uit de garage terwijl ik de afwas deed. Mevrouw Merkel zette een soapserie op. Toby stond in de deuropening en omklemde de hark met beide handen. Het was een hark van het ouderwetse soort, met een zware metalen rand en tanden waarmee je een gazon zou kunnen omploegen als je ze er lichtjes overheen sleepte. Op de televisie dansten onbekende mensen op een feestje.

‘Niet met de deur smijten,’ zei mevrouw Merkel. ‘En maak ze niet dood.’

Hij legde zijn open hand tegen de deur. ‘Die gieren zijn een symbool van iets,’ zei hij.

‘Flink zwaaien met die hark en hard roepen,’ zei ze. ‘Ik wil niet hebben dat je wat doodmaakt.’

De ene gier was aan het rondspitten in de composthoop en de andere haalde uit naar de waslijn met zijn snavel en viel toen weer terug.

‘Wat een joekels,’ zei Toby. Hij schoof de deur open.

Buiten danste hij om de gieren heen met zijn rug naar de muur. Ze krijsten en hij zwiepte met de hark laag langs de grond waarbij hij een lange strook gras ontwortelde en richting de deur wipte. Mevrouw Merkel zette de tv wat harder en Toby zwiepte nog eens, dit keer dichterbij. De vogels hergroepeerden zich, zetten het op een rennen en kwamen los van de grond. Hij zette de hark tegen de muur en schoof de glazen deur met zoveel kracht open dat hij met een knal tegen de andere deurpost smakte.

‘Hemeltjelief,’ zei mevrouw Merkel.