Ergens in Parijs bevindt zich een kamer zonder ramen, waarin jonge vrouwen uit Oost-Europa opeengepakt leven. Ze heten allemaal Natasja.

Béatrice is een teruggetrokken, jonge jazz-zangeres uit een deftige voorstad van Parijs. Ze ontmoet een mysterieuze vrouw, Polina, die haar ’s nachts bezoekt en in haar oor fluistert over meisjes die Natasja heten.

César, een eenzame Mexicaanse acteur die in een callcenter werkt, krijgt de kans van zijn leven: de rol van een seriemoordenaar in een Franse televisiereeks. Terwijl hij zich op zijn auditie voorbereidt, begint hij zich echter te vereenzelvigen met de psychopaat die hij moet spelen.

Ieder van hen zit gevangen in zijn eigen wereldje dat getekend wordt door vernedering en angst. Wanneer hun levens elkaar kruisen, groeit de hoop dat ze ooit op een of andere manier vrij kunnen zijn.

Moskovich negeert vaak de conventies van het realisme. The Natashas lijkt op een lange, surreële droomsequentie waarin verleden en heden, werkelijkheid en verbeelding soms in elkaar overvloeien. Het boek heeft een heel filmisch karakter en het ritme van de vertelling doet denken aan het werk van David Lynch. De sfeer van de roman sluit ook aan bij het universum van de foto’s van Cindy Sherman.

Yelena Moskovich schreef een uitermate originele en intrigerende debuutroman. De beklemmende sfeer van The Natashas blijft nog lang door je hoofd spoken.

The Natashas verscheen in januari 2016 bij Serpent’s Tail (Londen). De Franse vertaling komt in 2017 uit bij Éditions Viviane Hamy.