‘We Walked on Water’ won de Commonwealth Short Story Prize in 2013. In ritmisch, virtuoos proza beschrijft Robertson hoe een jonge triatleet afreist naar de Penticton Ironman, de plek waar zijn zus Liv het jaar daarvoor stierf tijdens de wedstrijd. Het verhaal opent met een onheilspellende natuurbeschrijving tijdens de busrit. De jongen mijmert over hoe ze er vorig jaar met het hele gezin een ‘vakantieweekje’ van maakten. Calorieën werden geteld, voedingsschema’s opgesteld, en tussendoor peddelden ze in de kajak van hun tante op het meer. Op de dag van de triatlon zoekt hij zijn zus na het zwemmen, tevergeefs. Maar er zit ruis op zijn herinneringen. Het verhaal wordt verstoord door medisch jargon over de hartritmestoornis van Liv en het ontnuchterende feit dat alleen zijn tante hem dit jaar zal opwachten aan het busstation. Met haar kajak.

Het verhaal heeft geen logische structuur, maar vloeit in en door elkaar. Je komt druppelsgewijs te weten wat er is gebeurd. Je snuift de sfeer op, de natuur, het sappige atletenjargon, het droge dokterstaaltje. Als lezer glijd je geruisloos van het heden naar het verleden en weer terug. Je gaat mee met de stroming. Net zoals het verdriet in golven gaat. Het is als wachten, zegt de jongen, wachten op de plotwending die nooit zal komen.