1
Oh jongen zing een liedje voor mij alleen
Zing het zacht voor je heen

2
Ik heb geen recovery of temporary file gevonden, ik ben mijn 500 woorden echt kwijt. Opnieuw.

3 (haakjes goed zetten)
In (de eerste mail van mijn vertaler vroeg ze de gender van twee woorden, ‘partner’ en ‘mededichter’, in het Frans kun je die niet genderneutraal laten. Zelfstandige naamwoorden in het Frans zijn of vrouwelijk of mannelijk. Ergens vorige eeuw is gekozen bij bijna alle beroepen voor de mannelijk versie te gaan en dit als neutraal te nemen. De laatste decennia wordt juist door sommigen een strijd gevoerd om de vrouwelijke versie weer in gebruik te nemen (la professeure naast le professeur, écrivaine naast écrivain) of sommige woorden, zoals minster, soms vrouwelijk te maken (la ministre naast le ministre – dus het woord verandert van geslacht afhankelijk van een mannelijke of vrouwelijke minister). Ook willen sommigen dat wanneer verwezen wordt naar een groep van zowel mannelijke als vrouwelijke personen, de bijvoegelijke naamwoorden ervoor niet verbuigen naar een mannelijk meervoud (voorbeeld bij “blije” studenten, wordt blij: heureux) maar dat duidelijk blijft dat er zowel mannelijke als vrouwelijke personen tussen zitten (heureux.euse.s). Mijn vertaler moest naar oplossingen zoeken als ik een woord perse genderneutraal wilde houden, een keer werd gekozen voor een ‘jij’ vorm om het geslacht te omzeilen. Toen bedacht ik me dat in Hindi zelfs ‘ik’ en ‘jij’ niet vrij zijn hiervan. Als je in Hindi zegt ‘ik ga naar buiten’, wordt de ‘ga’ anders vervoegd afhankelijk van het geslacht van de ‘ik’. Ook bezittelijke voornaamwoorden als mijn, jouw en uw veranderen afhankelijk van het geslacht van de bezitter. Wat dat betreft is Farsi de meest genderneutrale taal die ik ken. Er zijn geen lidwoorden, zelfstandige naamwoorden hebben geen geslacht, zelfs de persoonlijke naamwoorden niet, er is geen zij of een hij, alleen een genderneutrale ‘diegene’, geen hem/haar/zijn. Ook alle beroepen hebben maar één neutrale vorm. Als Rumi in het Frans had geschreven, waren zijn liefdesbetuigingen aan zijn mannelijke vriend nooit zo ambigu en) mysterieus.

4
Als ik toevallig op Facebook zie dat een leesgroep Gender Trouble gaat bespreken besluit ik erheen te gaan.
‘…ik vond Judith Butler al problematisch en toen ik dat stukje over drag las dacht ik: ik wist het..’
‘…een fantasie over een fantasie…’
‘Wie snapt single drama?’
‘Pas als vrouwen ook echt een vrouw spelen ontstaat zoiets als ‘een vrouw’ en wordt je medeplichtig.’
‘Maar voordat je een vrouw ‘een vrouw’ noemt is er geen leegte, maar iets wat om benoeming vraagt, iets met een zichtbare vorm en een oppervlak-’
‘Nee, dat wezen vraagt niet om benoeming, anderen willen het benoemen om er macht over te krijgen. Als mannen en vrouwen allebei ‘mannen’ heten is er niet zoiets als een vrouw.’
‘Dan noemden we ze wel barende- of niet barende-man!’
‘Tja, alle vrouwen die nooit hebben gebaard zouden dan nietbarende-mannen blijven.’
‘Ik mag haar gewoon niet.’
‘Waarom besloot je dan..?’
Ik wil vertellen over de theorie van McKenna dat vrouwen de taal hebben uitgevonden als gatherers in de hunter-gatherer-societies omdat taxonomie bij het correct verzamelen cruciaal is. Ik wil zeggen dat ik het voorbeeld van ‘de tafel’ niet vind kloppen omdat een tafel niet actief een rol kan spelen.

5
J zegt: nepsneeuw? Nee, echte sneeuw

6
Ik loop langs het restaurant waar we twee dagen eerder het afscheidsetentje hadden, ik was de enige van de schrijvers en alleen mijn vertaler van de vertalers ontbrak. Ik vraag me af welk geslacht ze deze beroepen en de meervouden zal geven in haar vertaling.

7

ik was uitgeput ik liep rond grote ballen (groter dan skippyballen) in de ruimte ze heeft wit aan ik loop tussen en langs de ballen zij wat rustiger

een bruinrode vlinder kan haar iets gekreukte vleugels niet openspreiden

ik wilde deze weg oplopen maar zie erik en nog iemand, meteen terug bij de brug groet ik iedereen ‘ik ben terug’ sommigen kijken alsof het me niet gelukt is

een vrouw

als ik wakker word om 18 uur voelt het alsof ik in het midden van de nacht wakker ben geworden. na een kwartier verdwaasd lees ik door droomnotities van de afgelopen nachten:

1.
tegenwoordig zijn mensen de beste leuzen
ze zijn blij met hun mond en spreken 

springen op trampoline in slow motion 

2.

eerst een normale hand
dan splitst een arm bij de elleboog in tweeën
een gewricht waaruit twee handen komen
but we weren’t a nine having to come down to a seven 

3.

nacht drie kwam toch niet
ben aan het wachten
ik: ‘sommigen begrijpen zelfmoord niet
zelfmoord is het enige dat ik begrijp
een zelfopoffering, het meest nobele liefdevolle daad’
ik denk: dit kan ik niet posten, begrijpen ze niet, ik moet het beter uitleggen
dappere keuze: een rubberen container die naar boven wijder loopt en bodem smaller, soort kleine prullenbak 

4.
in een grote zaal een grote berg sneeuw
mensen liggen eronder begraven
graven zich in en komen dan in een keer overeind
ik doe het ook
lekker fris  

5.

his ideas
now newmark 

politie politie
politie politie politie
autonomie op zijn best
mama praat er steeds doorheen 

jij zegt: dat is ook maar een theorie 

dit schijnt ook later:  

hij heeft gelukkig dragelijke pijn 

6.

patat

vier partjes avocado
of friet met guacamole 

ik bedenk me dat ik twee avocado’s, banaan en popcorn in het hotel ben vergeten, daarna lees ik interviews met krasznahorkai, zijn praatje was eigenlijk het enige waar ik van tevoren naartoe wilde maar toen was ik nog in amsterdam en moest werken, op de vraag waarom hij bij een samenwerking voor precies 14 teksten en beelden koos antwoordt hij:
‘that’s so easy to explain. I had a feeling that 13 is not enough and 15 is too many.’
in een ander interview zegt hij over zijn gebruik van interpunctie en lange zinnen:
“… but this characteristic, very classical, short sentence – at the end with a dot – this is artificial, this is only a custom, this is perhaps helpful for the reader, but for only one reason, that the readers in the last few thousand years have learned that a short sentence is easier to understand, this is also a custom, but if you think, you almost never use short sentences, if you listen …”
j komt de slaapkamer in en brengt zo’n supermarktslaatje, hij wilt ook niet koken. ‘wat heb je nu?’

‘ik wilde het over afscheid hebben, vind ik bij apathie passen en…’

‘ik vind je geen sentimenteel type’

stilte

hij laat het bad vollopen en praat ondertussen ‘iets over slapen?
dat je twee keer hebt geslapen misschien…
wat ben je nu aan het typen?’

‘wat jij nu zegt’

‘een opsomming van dingen die je hebt gedaan,
over hoe anders je zittend voordragn vond versus staand,
friet bij de mcdonalds om twee uur ‘s nachts,
de afterparty tot 4 uur,
dat je je gister paniekerig voelde,
de hopeloosheid bij veel schrijvers op het festival,
of misschien kun je die vingerafdruk op de lepel bij de soep beschrijven, alleen daarover schrijven, erop inzoomen,
dat je vergeten was dat je gister een interview had,
of bubbletea drie dagen achter elkaar in chinatown
dat we de verkoopster van gister herkenden
jouw half gezoete rozenbessenijsthee zoeter was dan mijn normaal gezoete thee
of is dat niks denk je?’

‘kan’

‘en dan kan je weer verder slapen’ hij loopt weg

brengt thee voor me met gefilterd water wat hij normaal weigert te doen
trekt zijn kleren uit, naakt voor me zegt hij ‘je kan zeker niet in bad schrijven he’ en stapt het hete bad in ‘poeh! cop killer, let’s kill the cops tonight…’

een klein half uur later komt j met zijn badjas bij mij in bed en ik laat hem lezen
wat ik heb

‘nee dit is meta, “ik kan niet schrijven dus ik schrijf over niet kunnen schrijven” blabla, dat geloven we wel weer’

‘ik kan dit er ook in verwerken’

‘tja’

‘en dit ook’

geeft laptop terug ‘nee ik hou hier echt niet van… hoe laat moet je het inleveren?’

‘zij is net in aangekomen en moet nog eten’

‘amsterdam?’

‘ja’

ik typ alles tijdens het gesprek mee en j ziet ons gesprek real life ‘echt irritant’
we lachen in bed

‘misschien is het toch wel leuk zo…’ j staat op

j kijkt in de spiegel ‘en groeten aan mijn moeder als je toch elke zin opschrijft’ hij loopt weg

na een uur komt hij terug ‘heb je al een echt stuk geschreven?’

waarom vertelt deze persoon zijn verhaal
ik kan niet uitleggen wat we gemeen hebben en dat is wat we niet meer gemeen hebben

we inspireren elkaar te zijn als het westen en bruce springsteen is die romantische manier van zien
uit een klein dorp of opgroeien ergens afgelegen
ik heb ook niet gegeten
dit is groepstherapie
wat voor herhaling is dit

j hangt rond

waarom zou ik een seksscène moeten rechtvaardigen?

buiten de zaal wachten
dit is de manier om jezelf te herhalen
ik blijf zonder reden, ik ben een waarnemer en wil begrijpen wat er gebeurt

het gaat over amerika en het gaat over rijkdom
een onuitsprekelijk leven in de literatuur
midden in de nacht zwetend wakker in een benauwde kamer
weerstand tegen de onherroepelijke beweging

oude man continu knikkend
de complexiteit van emoties van verlaten of blijven
ik sta altijd aan de kant bij feesten en praat met niemand
hier zijn vier mensen die geen geld uitgeven
niet beïnvloed worden
gedwongen om te stoppen
planeten achter hem
we zijn de mengeling van de gevoelens die we hebben
wat is zijn motief
kan het fucking zachter

gedichten zijn architecturaal

ik studeerde eerst business toen dacht ik dit gaat hem niet worden
ik hou niet van puzzels en ik haat surrealisme

wilde advocaat worden om geld te verdienen en ik hou van winnen
koud sliep met twee pyjama’s en onder twee dekens
de iconische held is op straat

ik kan het amper betalen maar ik hou van brooklyn
we hebben totale controle over onze bestemming
maar ik wil niet meer over ziekte praten
ben ik een mythe of mens of mier?

geen dialoog
nee, ik woon nu dertig minuten verderop
ik vind eigenlijk wat ik zelf zeg het meest interessant

reproduceer de gewelddaden die hem zijn aangedaan
je moet elke dag aan je identiteit werken

hij kocht mijn boek las er beetje in gaf het weg toen toch spijt
ik moet opnieuw kalibreren
waarom ben je hier? uit eenzaamheid
nee

door slechte keuzes in de problemen komen met de politie
toen ik je boek las, dacht ik dat deze schrijver een vader moest zijn
hoeveel laat je de lezer weten?

vijf keer nee gezegd gaan we nou bier halen
je hoeft geen genie te zijn om te weten dat dat is wat er mis is met de wereld
over radicale eenzaamheid en desoriëntatie
anti david bowie geld uitgeven

ik wilde geen woorden in de muziek hebben
ik heb carver gekopieerd en shit geschreven
zal ik een hotdog halen

de strijd om weg te gaan of te blijven

vlak landschap lucht zwaar geen horizon
het gemeenschapsgevoel in een klein dorp is sterk
verdwijnpunt

toen mijn ouders hoorden wat ik wilde studeren zeiden ze: weet dat je niet zo veel gaat verdienen als wij
voel me meteen beter na paar minuten buiten

het lange antwoord op uw vraag is: welkom in texas

ben je veranderd als schrijver toen je vader werd?
je bent vertrokken؟
schaam je je?

westerns in fabbrico
american dream on steroids

(dit was interessant maar ik heb geen aantekeningen gemaakt)

geen ruimte voor iedereen in deze ruimte

sorry hiervoor – ontologische desoriëntatie
boris johnson kan geen muziek maken

toen ik mijn stem vond

structuren voorkomen dat we zijn wat we willen
antikapitalistisch daar kan ik niet aan denken
iedere vriendin is leuker dan zij zelfs de stem van een navigatie app als vriendin
de hoofdpersoon heeft zes regels dialoog omdat hij geen engels kan
beiden geboren in 1978

ja
de natuur indammen leidt alleen tot oorlog
de lezing waar je nooit naar toe gaat
schuren tegen dat idee
je kunt die stem niet uit je hoofd krijgen

ik was geïnteresseerd in duisternis en hier ben ik
ik ga nooit naar huis, maar het idee dat het in de buurt is, is goed
zijn verhaal over hoe hij een bengaalse migrant heeft vermoord
luc ferrari verhaal over jonge mannen of necrobutcher

geluk is het saaiste onderwerp

deze jongen heeft zorg nodig maar begrijpt het niet
pathologisch neurotisch persoon
gehandicapt door het systeem

dat was wat me slecht deed voelen

voel het in mijn slapen en op mijn borst
minimale en repetitieve teksten
wauw, ik wist niet dat het zo persoonlijk zou zijn
erg misleidend er was geen fruit backstage

het schrijvende deel van mijn persoonlijkheid
jaren negentig alom aanwezig

schrijven is als fietsen
en het is niet interessant
patti wil niet meer met me rondhangen om redenen die ik betreur

het eerste verhaal dat ik las waarin niemand stierf

parabel voor de samenleving als geheel
de beste bands waren degene die niet konden spelen

wanhopig proberen niet zijn verleden te zijn
de journalist vraagt ​​niet waarom hij het heeft gedaan
verloren in een wereld

niemand in de buurt
ik wil nog wel een afzakkertje

niet weggaan, maar blijven is moedig

gisteravond om 23:00 kwam ik aan in hotel mercure in den haag en stuurde filmpjes van de kamer en badkamer naar j, reactie nul

jus over mijn laptop tijdens het ontbijt, na twee uur facetime met een vriend in berlijn werk ik vandaag in de hotelkamer aan mijn presentatie over mondzorg bij kinderen, iets wat ik afgezegd dacht te hebben maar toch moet gaan doen morgen heen en weer naar utrecht het is oktober maar je merkt dat alleen ‘s nachts en ik heb niets van halloween meegekregen

malbec is besteld, pinot grigio is besteld, we hebben een notenallergie, hoog cholesterol door teveel frituur in de verenigde staten, en overgeeffobie

ik neem een derde glas malbec, wil de biefstuk hoewel ik had opgegeven dat ik vegetarisch eet

‘het risico dat je loopt is dat mensen schrijven over hoe fucking moe ze zijn’

of ‘risico lopen is iets waar mensen over schrijven omdat ze zo moe zijn’

‘i deleted a tweet, now my tweets are shallow and positive, people on twitter with 50.000 followers are the meanest, angriest’

‘what pisses me off most is that when you give an interview, they not only change your words, but they also change the questions’

de eerste keer dat ik voor mijn moeder moest liegen was toen ze driekwart van de whiskyfles in de gootsteen leegschonk en het aanvulde met water, ik was toen vier,

‘de rondvaartboot kwam met de neus tegen andere boot, alles viel, we moesten nog een heel rondje, je hoort nooit dat het mis gaat op een rondvaartboot’

‘ik wil bloggen op een schip’

na twee uur zitten nog geen hoofdgerecht, ik ben mijn sigaretten vergeten en iemand anders zoekt naar haar kreteksigaretten maar die is ze ook vergeten, een derde kijkt tevergeefs of er een automaat is, dus we gaan sigaretten halen bij een toko, roken en weer zitten

‘van kamperen word je creatief, maar ik heb nog nooit gekampeerd behalve lowlands waar alles klaar was gezet’

‘ik kan nergens meer tegen, chronisch oververmoeid altijd hoofdpijn’ ik wist dat ik goed was in liegen toen ik altijd het spelletje won waarbij geraden moest worden in welke hand de steen zat en iedereen mij in hun team wilde, ik was toen vijf

‘ik heb één jaar huilend in een pizzeria gewerkt na mijn master’

‘ik moet de wc en keuken delen maar ben superblij met mijn eigen douche’

kotsende pissende mensen in de nachtbus, achtervolgd worden in de tram

‘en opeens lag er een tand naast me op de stoel’

‘wilt iemand nog een brownie?’

er wordt een toetje gedeeld maar niet de vork

‘op mijn basisschool kun je nu spaans studeren’

‘ik inspireer niet tot hoogtepunten’

na het toetje tegen 22 uur, we kunnen het laatste praatje nog halen van het festival ‘of gewoon nog another drink or go back to your room, it’s up to you’

opeens loopt iemand weg

terug in mijn hotelkamer zacht pulserend licht

van een reclamescherm aan de overkant

wat j zegt is gebrek aan ideeën

alles heeft een sprookje

alles dat is gegeten ontbreekt

alles is verloren en niets is weggelaten

je weet het pas als je de mop zelf vertelt

morgen gaan we het festival in

Sinds kerst 2018 is mijn voicemail zacht en onzeker, terwijl ik mijn noodles eet probeer ik erachter te komen of ik iets te zeggen heb, welke verhalen kun je afdwingen in deze staat, ik had vorige woensdag ingepland voor het schrijven van deze blog, de microdosering bleek echter te hoog en ik heb de halve dag gehuild naast de grootste plant in mijn huis waar het niet goed mee gaat sinds J in het verpleeghuis ligt, ik geloof nog steeds dat de plant haar leven heeft opgegeven, haar wortels geïsoleerd van alle andere planten en bomen op aarde, ik had laatst gelezen dat planten met elkaar communiceren en verbonden zijn via hun wortels, en hier zit ze in een kleine pot opgesloten in een appartement elf meter boven de grond, toen ik haar probeerde te omarmen vielen nog wat bladeren af, de andere helft van de dag besprak ik op messenger strategieën voor komende interviews met een mededichter.

Zaterdag hoor ik op weg naar de uitgang een man onverstaanbaar schreeuwen in de kleedkamer van het dichtersbal, ik loop er naartoe en zie, naast de ijsberende man, een vrouwelijke dichter verdwaasd voor zich uit kijken, ik kniel bij haar, mijn hand op haar arm, ‘wil je water?’ Ze glimlacht en knikt zonder naar me te kijken. ‘Met of zonder bubbels?’ Nu kijkt ze me aan: ‘zonder.’ Dan valt het wel mee denk ik en haal een spa blauw. De man, inmiddels stil, observeert mij. ‘Wil jij ook wat drinken?’ ‘Bier.’ ‘Dat is op’ zeg ik ‘er is cola of sinas.’ ‘Cola.’ ‘Met of zonder suiker?’ Mompelt: ‘met suiker’. Met hem gaat het ook wel, ik open een flesje en geef het aan hem.‘Wel thuis.’ Op dat niveau wil ik mijn plant begrijpen, maar ik ben alleen in staat om te projecteren, de gedachten die het bewustzijn van een plant creëert zijn voor mij nog niet te verdichten. Als ik naar buiten loop, vraagt iemand, die tot een uur geleden mij niet kende, of ik een keer in zijn klas wil komen vertellen over poëzie en mezelf. ‘Ja, je bent een echte inspiratie, je kent je vader niet.’ ‘Ik denk eigenlijk dat ik niets te zeggen heb, ik doe zomaar wat’ zeg ik, word dan op mijn schouder getikt, een pas gedebuteerde dichter, we feliciteren elkaar met onze bundels, vervolgens vraagt ze zich hardop af waarom ze niet gevraagd was om deze avond op te treden. Toevallig komt de initiator van het evenement vragen hoe het met me gaat, ik antwoord dat alcohol zou helpen en krijg drankmuntjes, de dichter stelt nu haar vraag aan hem en als hij vraagt wie ze is, vraag ik me af of zij niet bij de basischoolkinderen langs wil en waar heb ik het pakje sigaretten laten vallen? Ze geeft hem haar kaartje en zegt als hij weg is ‘even snel pitchen.’ Ik vraag me af wat ze geschreven zou hebben als zij moest bloggen voor Chronicles en geef de muntjes weg.

Die nacht droom ik dat ik mezelf op de cover van de Poëziekrant zie, witte jas aan, op een houten ladder en een kan kwasten met verschillende kleuren verf. Als ik het beter bekijk ben ik wazig en in de verte en is de verf op de voorgrond scherp. Ik zeg dat ik blij ben en dat de fotograaf dit heeft gekozen omdat ik zo zeurde over geen foto te willen. Ik heb dubbele gevoelens want zo krijg ik eigenlijk geen zichtbaarheid, waarom moet ik altijd zeuren en kan ik niet gewoon normaal zoals anderen even meedoen en voor een goede coverfoto zorgen.