‘Wélke kleur zijn wij ook alweer?’ Ik stond achter mijn vader terwijl hij de krant las, met mijn kin op zijn schouder, en ik wees naar een kaart van Kroatië vol rode en blauwe stippen die de vijandelijke legers moesten voorstellen.
Voor The Chronicles Projects presenteren jonge, nog onbekende vertalers korte verhalen of delen van romans van jonge nog onbekende auteurs. De vertalers zijn aankomende professionals, talentvolle afgestudeerden en studenten literair vertalen. Zij debuteren hier. Ook de auteurs zijn ontdekkingen. De vertalers zijn zelf op zoek gegaan naar auteurs en romans die hen aanspreken en die nog niet eerder zijn vertaald in het Nederlands. The Chronicles Projects vormt een inspirerende opmaat naar The Chronicles Live, het project rondom jonge festivalchroniqueurs en hun vertalers dat plaatsvindt tijdens Crossing Border in november.
Voor veel mensen was ik een vleesgeworden mythe, de belichaming van een buitengewone legende, een sprookje. Sommigen beschouwden me als een monster, een mutatie.
Vanavond kwam de bus te laat. Het regende, van die ijskoude winterregen, het soort dat prikt.
Afgaan op een eerste indruk kan misleidend zijn. Hoe dan ook, in zijn geval was er meteen antipathie geweest. Instinctief, bijna overweldigend.
Het was 1972 en Sid Baumwell was hongerig.
De gieren waren overal. De boomtakken bogen door onder hun gewicht en ze cirkelden rond boven de stad.
‘Een milpa,’ zei ik. Ik was op een stoel in de eethoek gaan staan en legde uit: ‘Een veldje met mais, bonen en pompoen, naast de picknicktafel.’
Hij is nog halfdronken wanneer de bus de M4 oprijdt. Er brandt al een uur een rood lampje boven het toilethokje.