Umami vertelt het verhaal van de inwoners van Campanario, een steegje met vijf huizen midden in Mexico-Stad. De eigenaar en ontwerper van Campanario is voedsel-antropoloog en vernoemde de woningen in de steeg naar de vijf verschillende smaken die een mens kan onderscheiden: Zoet, Zout, Zuur, Bitter en Umami. In een jaar tijd wordt Campanario getroffen door twee sterfgevallen. Aan het begin van de roman kijken we mee met de twaalfjarige Ana, die nog rouwt om haar overleden zusje, diep onder de indruk is van haar huisbaas en ambitieuze plannen maakt voor een traditioneel maisveld in haar troosteloze achtertuin. Net als het rouwproces zelf, slingert de structuur van Umami de lezer steeds terug het verleden in. Terwijl Ana de grond omspit en nieuw leven zaait, graven haar buren in de achtertuin van hun verleden. In een omgekeerd chronologische vertelling, waarbij de bewoners van de vijf huizen om de beurt aan het woord komen, stuit de lezer steeds weer op onbeantwoordbare vragen die de levens van de personages beheersen. Wie was mijn vrouw? Wat stond er in die brief? Waarom is een meisje dat kon zwemmen, toch verdronken?

In haar debuutroman Umami laat Laia Jufresa (1983) ons een heel eigen stem horen: helder, sceptisch, licht humoristisch en met een grote emotionele diepgang. Haar proza is vol stilistisch vernuft, maar nergens aanstellerig; haar vertelling even interessant en verrassend als haar personages. Umami doet zijn naam eer aan: dit smaakt, en dit smaakt naar meer.

In 2015 verscheen Umami in Mexico en Spanje bij Literatura Random House. Volgend jaar zullen vertalingen verschijnen in het Engels (Oneworld) en in het Frans (Buchet Chastel). Laia wordt gerepresenteerd door Víctor Hurtado van VicLit in Barcelona. Deze vertaling kwam tot stand met zijn goedkeuring en vriendelijke medewerking.