In Weathering brengt Lucy Wood je naar een ruw landschap, waar je een vervallen woning wordt ingetrokken en je wordt meegevoerd met de rivier die door het hele boek stroomt.

In het regenachtige najaar vindt Ada samen met haar zesjarige dochter Pepper onderkomen in het huis waar ze opgroeide en dat haar moeder, Pearl, tot haar dood alleen bewoonde. Ada is slechts van plan het oude huis op te knappen en te verkopen, om dan voorgoed weg te vluchten uit deze streek. Pearl, wier as is uitgestrooid in het stromende water, is één geworden met de rivier en kijkt van een afstand naar het huis en de nieuwe bewoners en ziet hoe Ada haar best doet te overleven onder de barre omstandigheden van het weer en de staat van het huis. Pearl kan slechts gaan waar het water gaat, moet dicht bij de rivier blijven en weet alleen bij regen of sneeuw het huis te bereiken. Pepper geniet van de natuur, probeert die te vereeuwigen met de oude camera die ze heeft gevonden en doet verwoede toenaderingspogingen tot de huiskat.

Een boek voor iedereen die zich wil laten meevoeren door een unieke stem. Wood weet de omgeving uiterst gedetailleerd te beschrijven met geluiden, geuren en beelden. Afwisselend kijk je om je heen vanuit het perspectief van Pearl, Ada of Pepper, waarbij je getuige wordt van Woods scherpe inlevingsvermogen. Dit zorgt voor grappige maar ook zeer hartverscheurende passages. Het verhaal gaat over relaties tussen moeders en dochters, moeizaam ontwikkelende liefde en vriendschappen. Het toont ons hoe een mens langzaam grip kan verliezen op de gang van zaken; dat mensen zich groot willen houden tegenover de ander, geen verliezers willen zijn en het niet willen weten als ze fouten maken. Het laat ook zien hoe je je soms van dingen wilt losmaken die ons niet willen loslaten.