Anniek Kool
Het uur van de draak
05-05-2014

Schubben zijn ontzettend lastig: wat een priegelwerkje. Ik prik steeds gaatjes in mijn vinger met het gekke pennetje dat ik van oom Ben mag lenen. Het lijkt op iets wat de tandarts gebruikt, dus ik heb oom Ben er nog niet naar gevraagd. Misschien is het wel beter als ik niet weet waar het eigenlijk voor bedoeld is.

Amy was ontzettend kwaad op oom Ben toen hij het me gaf. Maar hij kon haar geruststellen. Dat lukt hem meestal wel, maar in dit geval vertelde  hij haar dat het ding gloednieuw was en nog niet bij dode mensen in de buurt was geweest, dus slaagde hij er minder goed in dan normaal: Amy komt de hele tijd de keuken uit om te kijken of alles goed gaat, met haar handen onder de bloem voor de koekjes die ze aan het bakken is. Als ze binnenkort niet stofzuigt gaat het spul in het tapijt zitten.

Ik ben al de hele dag met de schubben bezig – het is bijna vijf uur – en ik heb alleen nog maar de staart van de draak af. De staart is zo stoer. Het uiteinde lijkt op het schoppenteken van een kaartspel en over de rug van de draak loopt een lange rij stekels. Het zijn maar kleintjes natuurlijk, maar het bot is minder glad dan ik had verwacht. Dat komt vast doordat het te erg gebroken was om te kunnen herstellen. Daar denk ik liever niet te lang over na. Ik denk liever aan de draak.

Gisteren had mevrouw Winters me een boek gebracht met een afbeelding van een Chinese draak erin, ook al is het nog vakantie. Zij en Amy deden net alsof ze het alleen af kwam geven, maar ik had al door dat ze iets in hun schild voerden nog voor mevrouw Winters erover begon dat ik de eerste drie weken na de zomervakantie zou missen.

Ze heeft aangeboden iedere week een avond langs te komen zodat ik niet achter ga lopen. En dat is leuk, want ze is veruit mijn lievelingslerares, maar ik heb toch het gevoel dat er iets achter zit. Maar voorlopig heb ik het druk genoeg met de draak.

Toen oom Ben en ik erin waren geslaagd het bot te drogen heeft hij de beginnetjes uitgesneden. Eerlijk is eerlijk, oom Ben heeft er eigenlijk voor gezorgd dat het bot überhaupt de vorm van een draak heeft. Het lukte ons uiteindelijk niet om hem een kronkelige staart te geven. Oom Ben kreeg het wel min of meer voor elkaar er pootjes in te kerven. En omdat het bot op één plek wat dikker is, zorgde hij ervoor dat het lijkt alsof de draak opgekruld ligt. Er zit sowieso een lichte kromming in omdat het bot van zichzelf ook wat afbuigt.

Als ik de schubben af heb en de ogen en de rest heb gemaakt – volgens oom Ben moeten de ogen smalle spleetjes zijn omdat draken op slangen en katten lijken – wordt hij supermooi. Nu wil ik alleen nog maar meer dat hij écht was.

Ik betrap mezelf er steeds op dat ik ervoor wil bidden dat het bot in een echte draak verandert. Maar ik doe het niet. Ik bid nergens meer voor. Nooit meer.